هانا عبدی آزاد شد

خدای بزرگ را سپاس، که بعد از دیر زمانی،‌خبر خوبی هم روی پست‌های این بلاگ و سایر بلاگ‌ها رفت.


بامدادخبر:

هانا عبدی، فعال حقوق زنان، دانشجوی 21 ساله‌ی دانش‌گاه پیام نور شهرستان بیجار از زندان آزاد شد.
بر اساس گفته‌ی محمد شریف، وکیل هانا عبدی، وی امروز 8 اسفندماه 1387 پس از گذراندن دوران محکومیت خود از زندان آزاد شده است. هانا هم اکنون از تبریز عازم سنندج، محل زندگی اش است.
محمد شریف در مورد پرونده‌ی روناک صفازاده نیز گفت روناک بدون صدور هیچ حکمی در زندان به‌سر می برد و قرار است جلسه‌ی دوم رسید‌ه‌گی به پرونده‌ي وی روز شنبه 10 اسفندماه برگزار شود. روناک صفازاده سال گذشته به همراه هانا عبدی بازداشت و هنوز در زندان به سر می برد ولی هنوز هیچ حکمی برای او صادر نشده است. اولین جلسه رسیدگی به پرونده روناک در اسفندماه سال گذشته برگزار شد که بی نتیجه پایان یافت و قرار است پس از یک سال، جلسه‌ی دوم رسیده‌گی به پرونده‌ي روناک در دادگاه بدوی در سنندج روز شنبه با حضور محمد شریف، وکیل او، برگزار شود.

در این باره:

هانا عبدی از زندان آزاد شد

آزادباش

نوروز می‌آید و پاداش‌ها در راه است

همه جای دنیا، جشن‌ها و روزهای بزرگ و مقدس که نزدیک می‌شود، مردم خود را برای پیشواز از این روزها و شادی و جشن‌هایی که در آن روز رسم است، آماده می‌کنند. این راست است که هر جشن و شادمانی و هر روز بزرگی پیش از خودش همهمه و شلوغی دارد.
همیشه، دولت هر کشور و ملتی برای این رسومات برنامه‌های ویژه‌یی در نظر می‌گیرد. برای نمونه: نیروهای امنیتی و انتظامی برای امنیت و نظم مکان‌های شلوغ حاضر و آماده به خدمتند. در خیابان‌ها، جشن و پای‌کوبی به راه می‌افتد و ...

ولی چرا این مسایل برای ایرانیان، فقط و فقط یک رویاست؟ البته این‌جا هم برنامه‌های ویژه‌یی برای مردم در نظر گرفته می‌شود. برای نمونه: نیروهای امنیتی تمام حواس‌شان به لباس و مدل موی جوان‌هاست، تا مبادا خطری برای جان دیگران داشته باشند! در خیابان‌ها، جلوی مراسم سنتی چند هزار ساله‌ی یک مرز و بوم گرفته می‌شود. گرانی می‌شود، ماشین‌های مردم را راهی پارکینگ می‌کنند، میوه‌های پلاسیده و کهنه‌ی دولتی را به بازار می‌ریزند و خیلی مکانات دیگر هم در اختیار مردم قرار داده می‌شود.

ولی چند سال است که خدمت ویژه‌یی از سوی دولت به دانشجویان و خانواده آن‌ها ارایه می‌شود . آن چیزی به جز ایجاد رعب و وحشت، حمله‌ی چند نفره و خجالت‌آور به محل سکونت، بازداشت غیر قانونی و شبانه در خیابان، محروم کردن خانواده‌ها از آغاز کردن سال جدید در کنار فرزندان‌شان، چشم انتظاری و دوری از فرزند و خانواده.

در حیرتم که این‌ها چه‌گونه سر سفره‌ی هفت‌سین می‌نشینند و به صورت فرزند و پدر و مادر نگاه می‌کنند. چه‌طور پاداشی که از بازداشت یک بی‌گناه، شکنجه‌ی یک کودک و یا برهم زدن آسایش* یک خانواده به‌ جیب می‌زنند را، صرف شیرینی و شکلات عیدشان می‌کنند.

*البته اگر آسایشی در این مملکت وجود داشته باشد

مرحله دوم هجوم به دانشجویان پلی تکنیک آغاز شد
از صبح امروز نیروهای اطلاعاتی با حمله به منازل اعضای فعلی و سابق انجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیر تعدادی از دانشجویان را بازداشت کردند. تاکنون احمد قصابان، نریمان مصطفوی و مهدی مشایخی ۳ دانشجوی انجمن اسلامی پلی تکنیک و همچنین عباس حکیم زاده عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت و عضو سابق انجمن اسلامی پلی تکنیک بازداشت شده اند و از وضعیت برخی دیگر از دانشجویان اطلاعی در دست نمی باشد....

26 دانش‌جوی دانش‌گاه امیرکبیر بستری شدند
بامدادخبر: در پی حوادث دیروز دانشگاه امیرکبیر و درگیری نیروهای بسیجی با دانشجویان این دانشگاه 26 دانشجو در اثر ضرب و تم مجروح و روانه بیمارستان شدند....


فیلم حمله چماقداران بسیجی و سپاهی به دانشجویان پلی تکنیک



آزادباش

خاتمی می‌آید ـ خاتمی نمی‌آید

باید به یاد آن هشت‌ سالی بی‌افتم که کمی تا قسمتی آسوده‌گی، هرچند مجازی و دل‌خوش‌کنک، آسمان این مرز و بوم پیر و خسته را سایه انداخته بود؟ یا به آینده‌یی بی‌اندیشم که بود و نبود این هشت سال را زیر پرسش خواهد برد؟

خاتمی هشت سال بود. هشت سال پر فراز و نشیب. آن‌طور که باید سپری می‌شد نشد. آن‌ کاری که قول داده بود نکرد. اصلاحات، چاره‌ی کار این دشت، با این همه علف هرزه نبود.

احمدی نژاد آمد. ساده آمد. به ساده‌گی آرامش هشت ساله را بر هم زد. هشت سال مبارزه‌ی دوم خردادی‌ها را زیر پا گذاشت و اثری از آن دوران باقی نگذاشت. انگار که صد سال است هیچ اصلاخی روی این مملکت صورت نگرفته.

پس خاتمی چرا آمد؟ آمد که مردم را کمی سرگرم کند، تا برنامه‌های آینده‌ی نظام پی‌ریزی شود؟ آمد که آرام‌بخشی روی درد کهنه‌ی بیست و چند ساله‌ی این ملت بگذارد تا برای دردهای امروز آماده باشند؟ هشت سال دم زدن -و فقط دم زدن- از دانش‌جویان چه شد؟ که نتیجه‌ی آن پر کردن سلول‌های اوین باشد؟ در این سه سالی که دانش‌گاه ها را به خاک و خون کشیدند، کجا بودی آقای سید محمد خاتمی؟

یک بار با نرفتن‌ات آزادی‌خواهان را نادیده گرفتی. در مقابل فریادهای "استعفا! استعفا!" گوش‌های‌ات را گرفتی. حالا چرا می‌خواهی بیایی؟ بیایی که آتش مردم را خاموش کنی؟ دوباره با سخنان زیبای‌ات دل‌ها را ببری؟

این بار نیا و بگو که با مایی. بگذار بفهمیم چرا دوستت داریم.

بازداشت سردبیر خبر ورزشی و ...

ناصر احمد پور، سردبير روزنامه خبر ورزشی، مهدی هژبری، مدير اجرايی روزنامه نود و حامد قاسمی نويسنده روزنامه البرز ورزشی، روزنامه نگارانی هستند که در ساعت هشت و سی دقيقه سه شنبه شب در محل کار خود بازداشت و پس از بازرسی منزل شان به زندان اوين منتقل شدند......ادامه

پیام دبیرکل یونسکو به مناسبت روز جهانی زبان مادری
دو فعال زن کارگری شلاق خوردند



آزادباش

سه دهه کم نیست

سه دهه کم نیست. برای آباد کردن یک سرزمین فقیر و بایر و البته زمان خوبی هم هست برای ویران کردن سرزمینی با هزاران سال آبادی و افتخار. با خاکی مقدس و مردمانی قابل ستایش؛ سی سال کم نیست.

سه دهه کم نیست. سی سال کم نیست. برای بها دادن به پیش‌رفت یک ملت و برای هرچه بیش‌تر، با شکوه جلوه دادن یک تاریخ پر از افتخار. برای دست بردن به تاریخ و از یادهای- نه همه کس- بردن نام و نشان ایرانی‌های حقیقی نیز، سه دهه کم نیست.

برای نجات دادن مردمی ، از بلایایی چون: فقر و گرسنه‌گی، به جرم بی گناهی مجازات شدن، دوری از خانواده و ... سه دهه کم نیست. برای گرسنه‌تر کردن گرسنه‌گان و سیرتر کردن ثروت‌مندان، که یکی از ناتوانی و دیگری از شکم پرش توان راه رفتن نداشته باشد، سه دهه کم نیست.

در سه دهه می‌شود کاری کرد که پدر و مادریی از دانش‌جو شدن فرزندشان بالا و پایین بپرند و نذری بدهند. مهمانی بگیرند و حتا در اوج فقر و نداری به امید آینده‌یی درخشان نتیجه‌ی زنده‌گی‌شان را راهی راه علم و تحصیل کنند. همین زمان کافی‌ست تا همان پدر و مادر از قبولی پسر و دخترشان در دانش‌گاه هراس‌ناک شوند و دعای‌شان فقط برای زنده و سالم بازگشتن عزیز دل‌شان دارند، از این میدان نبرد نا برابر که در طرفی عده‌ای با دست خالی و دلی پر از احساس به وطن و هم‌وطن و در سوی دیگر زندان‌بانانی که به موقعش خدا را هم نمی‌شناسند.

سه دهه بس است برای این که کودکان را از خیابان‌های سرد، با شکمی گرسنه و لباسی پاره، به خانه‌یی گرم که نان گرمی هم درآن باشد برد.

برای آگاهی یک ملت هم سه دهه کافی نیست؟




آزادباش

زاغه نشینان را بشناس!

می گویند کودکان غزه مظلومند. من هم همین را می گویم. می گویند مردمان آفریقا گرسنه اند. اندوهشان قلبم را به درد می آورد. می گویند عراقی ها را تار و مار می کنند. لعنت به باعث و بنی این جنگ می فرستم. می گویند دنیا باید در صلح کامل باشد. می گویند جنگ ها باید تمام شود. با همه ی وجود دعا می کنم. می گویند...

حالا من می گویم.

کودکان عزه را بیگانه می کشد. مردم غزه را بیگانه می کشد. آنان که در کوچه و خیابن های تنگ و طولانی تهران از بدبختی و فقر، مردنی نه چندان شبیه مردن انسان دارند را که می کشد؟

این همه گرسنه که جلوی درب غذا خوری ها صف کشیده اند تا از ته مانده ی غذای هر ک و ناکس بخورند، که منشا بسیاری از بیماری ها و ازدیاد آن هاست، آیا در فلاکت چیزی کم تر از آن انسان آفریقایی دارند؟ و چه گونه است که دیگری آن قدر دارد که معنای گرسنه گی را هم نمی داند؟

عراقی خانواده اش می میرند. می داند که دیگر بر نمی گردند. پس تکلیف آن پدر و مادر ایرانی که چندین ماه یا حتا چند سال حتی از زنده بودن فرزندشان خاط جمع نیستندچیست؟ آن که فرزندش را با خون دل یه جایی رسانده و از او یک انسان حق بین و حق گو ساخته، اما به نا حق فرزندش در کنج زندان است چه کند؟ کسی که فرزند سالم اش را به هزار بیماری روحی و جسمی تحویل می گیرد چه کند؟

چراغی که به خانه رواست به مسجد بردنش حرام تر از گوشت سگ است!

اهل قلم

برگ علوی

بزرگ علوی در بهمن ماه ۱۲۸۲ (دوم فوریه ۱۹۰۴) در تهران متولد شد. پدر او حاج سید ابوالحسن و پدر بزرگش حاج سید محمد صراف نمایندهٔ نخستین دوره مجلس شورای ملی بود. مادر وی نوهٔ آیت‌الله طباطبایی بود. سید ابوالحسن علوی و همسرش خدیجه قمر السادات که از طرفداران مشروطیت بودند دارای شش فرزند، سه دختر و سه پسر بودند که مجتبی بزرگ فرزند سوم آنان بود. ابوالحسن علوی از اعضای حزب دموکرات ایران بود که این حزب به گواه تاریخ از بدو تشکیل در آغاز مشروطه با نفوذ بیگانگان یعنی انگلیس و روس که در آن زمان چشم طمع به ایران دوخته بودند، مقابله می‌کرد. او به عنوان بازرگان با آلمان معاملات تجاری داشت و در هنگام جنگ جهانی اول در این کشور اقامت داشته و پس از اتمام جنگ نیز اینجا ماند.

بزرگ علوی به همراه برادرش مرتضی علوی در سال ۱۹۲۰ (۱۲۹۰-۱۲۸۹ شمسی) جهت تحصیل روانهٔ آلمان شد و دوران دبیرستان را در شهرهای مختلف از جمله شهری که امروزه در لهستان قرار گرفته گذراند. او در دوران اقامت در آلمان چند اثر ادبی آلمانی را به فارسی برگرداند .در سال ۱۹۲۷ (۱۳۰۵ و ۱۳۰۶ شمسی) پدر وی با یک شکست بزرگ تجاری تاب نیاورده و خودکشی کرد. یک سال پس از این اتفاق علوی از دانشگاه مونیخ فارغ التحصیل شد و به ایران بازگشت.

در آن زمان یک بورس تحصیلی برای ادامه تحصیل در آلمان به وی تعلق می‌گرفت اما با این وجود علاقه‌ای نشان نداد و در شیراز به عنوان معلم در خدمت معارف قرار گرفت. در این شهر بود که او نخستین کار ادبی را با ترجمه قطعه‌ای از آثار شیلر تحت عنوان «دوشیزه اورلئان» آغاز کرد. علوی در آن سالیان قرار ماندن در یک جا نداشت و در شهرهای گوناگونی در شمال در رفت و آمد بود که گاهی هم برای مدتی به تهران می‌آمد. این سرگردانی‌ها و ناآرامی‌ها با استخدام برای معلمی در هنرستان صنعتی تهران پایان یافت، او در سال ۱۹۳۱ (۱۰-۱۳۰۹) کار در هنرستان را آغاز کرد و در همین دوران به گروهی از روشنفکران سوسیالیست به رهبری تقی ارانی پیوست سرانجام او در سال ۱۹۳۷ (۱۶-۱۳۱۵) به همراه ۵۲ تن دیگر بازداشت شد و به زندان افتاد. هنگام تحمل حبس او کتاب «پنجاه و سه نفر» را نگاشت که درباره اعضای گروه سوسیالیست و تحمل سختیهای آنان در زندان بود. او همچنین مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه با نام «ورق‌پاره‌های زندان» را در این مدت نوشت.

پس از جنگ جهانی دوم، علوی به کمونیسم اتحاد شوروی گرایش پیدا کرد و از یکی از جمهوری‌های این کشور، ازبکستان دیدار نمود و کتابی با عنوان «ازبک‌ها» را به رشته تحریر درآورد. او همچنین یکی از بنیانگذاران حزب توده ایران بود و در کنار تقی ارانی و ایرج اسکندری، نخستين دوره مجله دنیا را منتشر می‌‌کرد. در تهيه و انتشار مجله دنيا، از همان آغاز، ایرج اسکندری با نام مستعار "جمشيد" و بزرگ علوی با نام مستعار "فريدون ناخدا" شرکت فعال داشتند.

منبع: ویکی پدیا

کتاب های موجود:

1- چشمهایش

2-ورق پاره های زندان

3-گیله مرد

4-موریانه
5-تاریخ و تحول ادبیات جدید ایران
6-حماسه ملی ایران

7-پنجاه و سه نفر
8-فرهنگ فراگیر فارسی - آلمانی
9-تاریخ ادبیات معاصر ایران: تاریخ و تحول ادبیات معاصر فارسی نظم و نثر
10-گذشت زمانه
11-خاکستر هستی
12-فرهنگ کامل فارسی - آلمانی
13-چمدان
14-میرزا
15-سالاری ها


منبع: آدینه بوک




آزادباش

دیدن دست مردم و حوس خوردن نان گندم!

حاج آقا دانشمند: عرق خور هم عرق خورای اروپایی!

جمله‌ی بالا از زبان چه کسی می‌تواند باشد به جز یک پیرمرد زمان شاهی که هنوز با شوق و ذوق از خاطرا دوره‌ی پهلوی سخن می‌گوید؟ اما ایشان یک روحانی‌ست که به خانه‌ی خدا هم رفته.
از قدیم "حاجی‌"ها حرمتی داشتند. در محله‌ها حتی اگر یک به قول معروف "قدیمی‌ی محل" مکه هم نرفته بود از روی احترام حاجی خطابش می‌کردند. اما دلقک‌هایی هستند که معنی این کلمه‌ی مقدس مسلمانان را در همان "شخصی که به حج رفته" خلاصه می‌کند. تا جایی که حالا به هرکس بگویی حاجی، می‌گوید: "حاجی باباته"!
شاید بند بالا خیلی بد و ضعیف نوشته شده باشد. ولی این بهانه بود. بهانه‌ای برای به رخ کشیدن مسخره‌گی بی حد و حصر در دین، سیاست، اجتماع، خانواده و هر مبدا و اساسی که در ایران، در گروه مسائل مهم تلقی می‌شود.
روحانیون که کم‌کم برخی به مانند مجریان برنامه کودک، و برخی به شکل معرکه بگیران چاله میدان دین تبلیغ می‌کنند. فقط عده‌ی اندکی روحانی باقی مانده، تا جایی که برای روحانی شدن تبلیغ بازرگانی پخش می‌شود!
مردان سیاست که دلقک‌های روز شده‌اند و مایه‌ی اصلی اس‌ام‌اس و جوک و کرکر خنده‌ی مردم. انقدر مردم و کشور را به مسخره گرفته‌اند که دیگر کم‌تر در بحث‌های مردم، ازقبیل کارشناسان تاکسی‌رانی! و سایر گروه‌ها، بحت‌ةا بیش‌تر در مورد آینده است و گذشته. و این یعنی قطع امید. نا امیدی از دولت و مردم. نا امیدی‌ی مردم از مردم.
خانواده‌ها هم که به حق از صبح تا شب به فکر جوانان‌شان هستند که دم به تله‌ی این ها ندهند. این‌ها می‌کشند، رحم ندارند، زندانی می‌کنند و از این جور حرف‌ةا.

خبر:

استادان دانشگاه، هنرمندان، چهره های متفاوت سياسی و اجتماعی در ائتلاف عليه لايحه خانواده، کانون زنان ايران
دومين نوجوان اصفهاني در آستانه اعدام، روز
بازداشت ۳۰ تن از معترضين به قتل ناموسی در مريوان، مجموعه فعالان حقوق بشر
احمدی نژاد و "خبری که حذف شد

اهل قلم:

()

خورخه لوئیس بورخس (Jorge Luis Borges)ـــــ(1899-1960)

ز کودکی تحت پرورش محیط خانه از علاقه‌مندان جدی ادبیات شد. سال‌ها بعد به عنوان استاد ادبیات انگلیسی دانشگاه بوئنوس‌آیرس منصوب شد. قبل از آن رئیس کتابخانه ملی آرژانتین هم بود. وی هیچ گاه به گونه ادبی رمان علاقه‌ای نداشت. داستان کوتاه‌های وی انقلابی در فرم داستان کوتاه کلاسیک ایجاد کرد. بعدها منتقدین از وی به عنوان نویسنده پست مدرن نام بردند.

با اینکه بارها نامزد جایزه نوبل ادبیات شد اما هیچگاه آن را دریافت نکرد.


کتب موجود:



انتشارات نیلا



انتشارات نیلوف



انتشارات کتاب زمان



انتشارات باغ نو

آزادباش

به نام کدام پدر؟

یکم- در المپیک، تا امروز، کاروان ورزشی ایران تنها و تنها یک مدال برنز به‌دست آورده تا هم‌چنان آوای ورزش‌کاران دلاوران به گوش‌ها نرسد. علی‌آبادی‌، یک ناپدری خوب هم نبود و نیست، چه برسد به پدر ورزش. کسی که از راه نرسیده خود را پدر ورزش بنامد و این بزرگ‌ترین دل‌خوشی یک ملت را به نام خودش جعل سند کند، تنها به قصد ویرانی این خشت گلی که سال‌ها بود قصد فرو ریختن داشت را دارد.

عیب این‌جاست که هیچ‌کس از روی دل کار نمی‌کند. همه می‌خواهند یا پدر باشند و یا مادر و یا برادر. جالب‌ترین و اسف‌ناک‌ترین زمان، آن زمانی‌ست که گروهی با این همه سرشکسته‌گی، شانس خود را با کنار کشیدن ورزش‌کارش از مسابقه در کنار یک اسرائیلی کم‌رنگ‌تر می‌کند. اقدامی که نه‌تنها حق ورزشکار ایرانی که ماه‌ها یا سال‌ها جان خود را مایه کرده را می‌کشد، بلکه بی احترامی به انسانی‌ست که در جنگ کشورش، شاید هیچ‌گونه دخالتی نداشته باشد. این حق یک انسان است که با او مانند همه‌ی انسان‌ها برخورد شود.

دوم- گلشیفته‌ی فراهانی حق بیرون رفتن از ایران را ندارد، چون به بازی در کنار "لئوناردو دی‌کاپریو" دعوت شده. این به معنای حسادت مطلق به یک زن، از جانب یک مرد یا شاید یک زن دیگر است. کسی که این حکم را صادر کرده، شاید خواب در صد متری دیکاپریو بودن را هم ندیده باشد، اما از این که یک هم‌وطن تا حدی مرزهای محدود سینمای ایران را شکسته غم‌اش می‌گیرد. گناه این زن چیست که به دلیل نداشتن سلیقه‌های غیر معقول و کینه‌توزانه‌ باید در این قفس عقاید دموده اسیر شود؟

ممنوع‌الخروجی گلشیفته و حق انسانی و ملی هنرمندان

حمایت گسترده از مبارزه با طرح لایه‌حه‌ی ضد زن

تمدید بازداشت و بازپرسی فرهاد حاجی میرزایی در زندان اوین

فرهاد حاجی میرزایی ار فعالان دفاع از حقوق کودکان سنندج که در جریان بازداشتهای وسیع پس از برگزاری مراسم 13 آذر (روز دانشجو) بازداشت شده بود ، همچنان بعد از گذشت 6 ماه در بند عمومی 122 بازداشتگاه 209 وابسته به وزارت اطلاعات بازداشت است


اهل قلم:







ادگارآلِن پو ( Edgar Allen Poe ) ــــ (1809-1849)


نویسنده داستان‌های کوتاه، شاعر، نقاد و ویراستار آمریکایی است که عمده شهرتش به خاطر توسعه‌بخشیدن به سبک‌های ادبی ژانر وحشت و فانتزی می‌باشد. فضای ترسناک و درون‌مایهٔ گوتیک حاکم بر آثار او، در ادبیات داستانی آمریکا بی‌همتایند. پو از پیشروان داستان‌های پلیسی مدرن محسوب میشود و بسیاری از آثار او شهرت جهانی دارند.

دگار آلن پو، گذشته از داستان‌نویسی، منتقد ادبی توانا وهوشمندی نیز بود و با دیدی نقادانه به ادبیات و نوشته‌های ادبی می‌نگریست. پس از مرگ همسرش در اثر بیماری سل در سال ۱۸۴۷ میلادی بیش از پیش به نابسامانی‌های بدنی و روانی دچار شد و به باده‌نوشی افتاد، اگرچه باز هم دراین دوره نوشته‌هایی از خود به جا گذاشت. او سرانجام در 1849 هنگامی که تندرستی روانی خود را از دست داده بود، درگذشت.

دگار آلن پو تأثیر چشمگیری بر ادبیات پس از خود گذاشت و از بنیانگذاران داستان کوتاه به مثابه یک فرم ادبی و همین طور از بنیانگذاران ژانرهای پلیسی، علمی‌تخیلی و وحشت شمرده می‌شود. نویسندگان و شاعرانی نظیر والت ویتمن، ویلیام فاکنر، هرمان ملویلری بردبری، و در فرانسه شارل بودلر، شاعر بزرگ فرانسوی که آثار او را به فرانسه ترجمه کرد و استفان مالارمه، و همین طور اسکار وایلد، آلدوس هاکسلی، فئودور داستایوسکی، خورخه لوئیس بورخس و توماس مان از او تأثیر گرفته‌اند.


داستان‌ها:

• سوسک طلایی
  
• گربه سیاه
  
• داستان‌های شگفت‌انگیز
• قلب رازگو
• زنده به گور
  
• برنیس
• صندوق آمونتیلادو
• زوال خاندان آشر
• قورباغه
• لیژیا
• مرد توده
• نقاب مرگ سرخ
• قتل در خیابان مورگ
• مغاک و آونگ
• شب هزار و دوم شهرزاد

سروده‌ها:

• آنابل لی
• زنگ‌ها
• شهری در دریا
• الدورادو
• قصر جن زده
• لنور
• کلاغ
• اولالوم

کتاب‌های حاضر:

انتشارات شهر خورشید

انتشارات ماه‌ریز









انتشارات نیلوفرانه









انتشارات مثبت

آزادباش

عماد باقی به 209

انتقال عمادالدين باقی به انفرادی بند ۲۰۹ زندان اوين
فراخوان «ائتلاف فعالان و گروه های مختلف جنبش زنان» عليه لايحه «حمايت از خانواده»


خبرهای بالا را خواندید، یا شاید هم قبلن خوانده بودید. به چند خبر دیگر هم که حتمن شنیده‌اید یک بار دیگر نگاهی بیاندازید:
لغو مجوز گروه مالزیایی- آمریکایی "دبو". به احتمال زیاد به خاطر این‌که آقایان فکر می‌کردند که ایشان همه مالزیایی هستند. یعنی از نظر ایشان مردم آمریکایی هم حق ندارند به دل مردم ایران بنشینند.

شلاق و زندان برای کارگران هم که دیگر چیزی شبیه به برخورد به بدحجابی شده. کارگر حق ندارد حقش را بخواهد؟ حقش را بگیرد؟ اصلن از حق حرف بزند؟ جواب خستگ‌ی‌های یک کارگر چیست؟ کارگری که شانه‌اش زیر بار، با هزار توهین و بی احترامی خسته می‌شود، حق‌اش چیست؟ این‌ها به کنار، کسانی که خ.د حقی نمی‌خواهند و برای حق دیگر هم‌نوعان‌شان مبارزه می‌کنند چه؟ هرچه هست این نیست: "4 ماه زندان و 15 ضربه شلاق برای سوسن رازانی و شیوا خیرآبادی، 91 روز زندان و 40 ضربه شلاق برای عبدالله خانی و 6 ماه زندان و 50 ضربه شلاق هم حکم سید غالب حسینی‌ست. برای چه؟ برای تجمعی برای روز جهانی کارگر.

بعد از یک‌سال معلوم شد روزنامه شرق با بی عدالتی قاضی هم‌راه بوده. مهدی رحمانیان از اتهام وارده‌ی دادگاه مطبوعات تبرئه شد. خجالت‌آور است که در مملکتی که از قوانین قرآن و خدا حرف می‌زند. این اتهام واهی و در عین حال صریح، یک‌سال طول بکشد تا خیالی و کینه‌توزانه بودن‌اش ثابت شود. آیا دیگر روزنامه‌ی شرقی وجود دارد تا بتوان مهدی رحمانی را به چیزی دل‌خوش کرد؟

این‌ها همه از یک چیز حاکی‌ست؛ مردم نباید آسوده باشند. اگر باشند که کسی بی‌سوادی از یادش نمی‌رود و مردم با سواد برای دولت بی‌سواد خطر دارند. اگر درد گرانی و زندانی سیاسی وجود نداشته باشد،‌ ممکن است کسی یه یاد بهداشت، این مظلوم‌ترین، این گران‌قیمت که از جان آدم‌ها گران‌تر است بیافتد.اگر همه چیز روبه‌راه باشد که دیگر مردم وقت‌شان را با گپ زدن در مورد مشکلات تلف نمی‌کنند و شاید به فکر کودکان خیابانی افتادند.


این همان عماد‌الدسن باقی است که برای آزادی زندانیان، نه فقط سیاسی، در به در دنبال سندی و وثیقه‌ای می‌گشت. تا یک خانواده یا حتی یک نفر را خوش‌حال کند.

خوش‌حال کردن هم جرم سیاسی‌ست؟


آزادباش

این نقض بدون مرز

مسعود کرم‌پور بازداشت شد

جزيياتی از بازداشت و سابقه فعاليت مسعود کردپور روزنامه نگار در کردستان



مسعود کردپور روزنامه نگار سرشناس کرد و دبير آموزش و پرورش در کردستان روز گذشته همزمان با روز خبرنگار از سوی نيروهای امنيتی در منزل خود در بوکان بازداشت و روانه زندان گرديد.

نیست و نیست و نیست. رابطه‌ای نیست. میان روزنامه‌نگار و زندان، معلم و زندان و خبرنگار و زندان. هرکس فریاد بزند ایران من! وطن من! آزادباش! سر از زندان به در می اورد به جرم این که امنیت یک ملت مورد قدم قرار گرفته. این امنیتی که با یک مقاله و یک فریاد این چنین می لرزد، کدام احمقی امنیت نامیده؟ مگر امنیت یکان یکان انسان های یک کشور امنیت ملی نیست؟ پس امنیت فکری کجاست؟ می دانم که سوالم را خود باید جوابی بیابم.

مراقبت از فکر و اندیشه ی یک ملت، امنیت ملی‌ست. نه محافظت از تزریق اندیشه به مغزهای پوچ. خدایا! دنیا را از دست این خود‌خواهان برهان! کسانی که آزادی را ترویج عقب‌مانده‌گی و بازگشت به ماقبل تاریخ و دوران ساسانیان و سامانیان می‌دانند. اما یادشان رفته که آنان هم بعد از هفتصد سال و 400 سال و حتا هزار سال درماندند و ظلم‌شان ته کشید.

مسعود کرم‌پور بازداشت شد

جزيياتی از بازداشت و سابقه فعاليت مسعود کردپور روزنامه نگار در کردستان


آزادباش

پی نوشت: مهدی خدایی و سلمان سیما آزادشدند.

خوب یا بد؟ قصه این است

یک سال به انتخابات ریاست جمهوری باقی مانده. اما برخی از عوامل دولت نهم و برخی هم که از عوامل دائمی و پایه ای! نظام حساب می شوند موضع خود را برای ضربه زدن به رقبا گرفته اند. خاتمی به این علت که در سفرهای خارجی اش بر خلاف قوانین و عرف کشور عمل کرده و روابط ایران را با دنیا بهبود داده و کروبی به خاطر این که سن‌اش زیاد است و قالیباف به خاطر ... تاجایی که در روزنامه‌های دست پایینی مانند کیهان مطالبی در مورد خاتمی نوشته می‌شود که باعث شرم مطبوعات و رسانه‌های جمعی‌ست که چنین مطالبی که به طور علنی ترس یک نظام را از یک شخص بیان می‌کند.

مگر خاتمی چه کار کرده که از او می‌ترسید؟ تمام حرف‌های شیرینی که خاتمی زد با یک حکم از یک مقام بالاتر تمام می‌شد. همین سید محمد خاتمی نبود که دانش‌جویان معترضی که در 18 تیر فریاد می‌زدند و به جز حق هیچ نمی‌خواستند، ارازل خواند؟ خاتمی نبود که استعفا نداد و خواسته یا ناخواسته از کشتار و زندانی شدن دانشجویان حمایت کرد؟

محبوب روزهای قبل حالا همه را در ابهام گذاشته. هیچ‌کس نمی‌داند هنوز هم خاتمی را به مانند گذشته دوست دارد یا نه!

اما واقعیت چیز دیگری می‌گوید. خاتمی خوب است. در قیاس با احمدی نژاد خاتمی خیلی هم خوب است. 8 سال زنده‌گی با خاتمی خیلی بهتر از این 3 سال بود. خاتمی داناتر بود و هست. شاید اگر خاتمی اعتماد به نفس و و البته جلوی مردم ایستادن را مثل احمدی نژاد بلد بود حالا مردم از اصلاحات دل‌سرد نبودند.


آزادباش